Onveilig gevoel als LHBT-persoon in eigen wijk: ‘Mensen spreken zich sneller uit’
MensenZEIST Sara (haar naam is voor haar privacy op verzoek verzonnen) kwam op 18-jarige leeftijd uit de kast als lesbisch. Inmiddels woont ze al 13 jaar in Zeist-West, eerst samen met haar vriendin, nu alleen met haar 2-jarige zoon. In haar wijk heeft ze door de jaren heen te maken gehad met incidenten en gevoelens van onveiligheid - daarom wil ze ook niet met haar echte naam in de krant.
,,Vooral mijn auto was een doelwit. Mijn spiegel is eens kapot gemaakt, er is eens roze yoghurt en mayonaise op de auto gesmeerd. Ik weet niet zeker of het met mijn seksualiteit te maken had, maar mijn auto was wel de enige auto waar dit telkens bij gebeurde en ik had helemaal geen conflicten met mensen.”
Sara komt uit de regio Rotterdam. ,,Alle meiden in mijn klas hadden relaties met jongens. Ik werd niet verliefd op jongens, maar ik praatte mezelf dat wel aan. Later werd ik voor het eerst verliefd op een vrouw en begreep ik die gevoelens pas echt.”
Ze komt uit een christelijke familie. ,,Ik wist wel dat mijn ouders daar oké mee waren, maar ik vond het zelf wel lastig omdat ik toch dacht: dit is niet hoe het hoort.” Toch is ze wel een paar christelijke vriendinnen kwijtgeraakt. ,,Zij vonden mij vooral zielig omdat ik niet in de hemel zou komen. Dat contact verwaterde. Dat is ook prima want ik voelde me niet geaccepteerd voor een groot gedeelte van wie ik ben.”
SOCIALE MEDIA
Voor haar gevoel was de samenleving twintig jaar geleden toleranter dan nu. Uit recent onderzoek van het Trimbos-instituut blijkt ook dat de tolerantie voor LHBT-personen onder jongeren flink is gedaald. Sara denkt dat dit onder andere door sociale media komt. ,,Mensen spreken zich sneller uit en zijn een bepaalde rem kwijt, ook in het echt. Ongetwijfeld zullen dit soort gedachtes er voorheen ook zijn geweest, maar mensen waren vroeger beter in staat om hun mening voor zich te houden.”
Zelfs onder kinderen in de wijk merkte Sara dat er vooroordelen bestaan. ,,Ik liep op straat en een paar jonge kinderen riepen dat ik ‘slecht’ was. Ik dacht: je bent nog maar een jaar of acht, wordt jou nu al aangeleerd om mij slecht te vinden? Dat vind ik wel zorgelijk. Dit is dan wel maar één keer gebeurd, maar elke keer als ik nu langs een groepje kinderen loop, hoop ik dat ze geen opmerkingen maken.”
KINDERWENS
Sara heeft altijd al een sterke kinderwens gehad. Rond haar 35e had ze geen relatie en besloot ze dus om alleen een kind te krijgen. ,,Ik heb me daar heel erg in verdiept en een jaar de tijd genomen om te kijken welke manier bij mij past. Ik wilde wel de verantwoordelijkheid delen met iemand. Eén van mijn vrienden is zelf ook homo, we hebben een goede klik en zijn al meer dan 20 jaar bevriend. Ik vroeg hem of hij erover wilde nadenken om met mij een kind op te voeden en dat wilde hij wel.” Samen hebben ze van te voren veel gesprekken gehad over hoe ze de opvoeding wilden invullen.
Via IVF is Sara uiteindelijk zwanger geworden en hun zoon is inmiddels twee jaar oud. Zes dagen per week besteedt hij bij Sara en een dag per week bij zijn vader. ,,Hij kent natuurlijk niet anders, dus ik denk niet dat het voor hem ingewikkeld is. We blijven wel, passend bij de leeftijd, uitleggen wat de situatie is. Bij mij staat voorop dat hij veel liefde krijgt van twee ouders.”
BELEID
Sara denkt dat de gemeente ook een belangrijke rol speelt in de emancipatie van LHBT-inwoners. Met name zichtbaarheid, zoals het hijsen van de regenboogvlag, is belangrijk, maar het moet niet daarbij blijven. ,,Met een breed sociaal inclusief beleid, wat voor iedereen bedoeld is, denk ik dat je het uiteindelijk voor niemand goed doet. Juist in de huidige tijd moet dat heel concreet en zichtbaar zijn, alleen dan gaan inwoners zich veilig en prettig kunnen voelen.”
Vandaag op coming out day zou normaliter de gemeente de regenboogvlag hijsen, maar volgens het vlaggenprotocol mag de gemeente geen vlaggen hijsen op zondagen. Daarom wordt morgen op 12 oktober de regenboogvlag gehesen.