Stije van Hassel presenteert bundel: ‘Nou maken ze me niks meer: ik ben mezelf’
MensenZEIST ,,Elke dag als ik voor de spiegel sta, ben ik blij. Heel gelukkig ben ik nu, maar dat is wel eens anders geweest. Ik dacht dat het alles te maken had met het misbruik in mijn jeugd, maar dat was niet zo. Ik was geen vrouw, daardoor voelde ik me onzeker en eenzaam.’’ In zijn hoekje op de bank vertelt Stije over de weg die hij moest gaan om te worden wie hij was en draagt hij een aantal gedichten voor die hij schreef om woorden te geven aan aan zijn gevoelens. Eind van deze maand verschijnt de tweede gedichtenbundel: Met mijn ogen op ver zicht zie ik mijn levensgedicht.
Zijn leven lang voelde Stije zich onzeker. ,,Ik was anders dan anderen en stond overal buiten. Ik vertelde niet gauw hoe ik me voelde. Op mijn zeventiende ben ik gedichten gaan schrijven over alles wat ik niet kwijt kon. Mijn hele leven ben ik bezig met mijn lijf; ik was er niet content mee. Van transgender had ik nog nooit gehoord, ik wist niet dat het bestond.’’
Als hij oude gedichten herleest met de kennis van nu, begrijpt hij zichzelf veel beter. ,,De tijdgeest speelt een rol, net als mijn misbruikverleden. Zeven jaar geleden kwam ik erachter: ik ben gewoon geen vrouw en dat was zo’n openbaring.’’ Hij verzucht: ,,Had ik dit maar eerder geweten.’’
Het was de start van een nieuw traject. Na een jaar lang gesprekken voeren volgden acties om verdere stappen te ondernemen. ,,Dat gebeurt allemaal heel zorgvuldig. Het geeft zoveel herkenning en erkenning.’’ Hij vervolgt: ,,Het is begonnen in mijn hoofd en bevestigd door de operatie waarbij mijn borsten zijn verwijderd. Ik voel me man.’’
De reacties van de mensen om hem heen zijn positief. ,,Een van mijn kinderen vond het lastig, maar is er nu oké mee. De kleinkinderen noemen me nog steeds oma en dat is prima. Ik doe vrijwilligerswerk bij De Peppel, daar ben ik volledig omarmd. Bij Totem maak ik kunst, ook daar is het een warm bad. Als bekenden zich soms vergissen, maak ik er geen probleem van. Ik weet wie ik ben. Nou maken ze me niks meer: ik ben mezelf.’’
Wat wil Stije met de bundel bereiken? ,,Als er iemand is die zich erin herkent, zich realiseert dat er meer mensen zijn die transgender zijn, is dat mooi. Eenzaamheid is een groot thema in mijn leven en mijn gedichten, ik voelde me vaak alleen.
Ik heb steeds meer een eigen stijl ontwikkeld. Ik gebruik begrijpelijke taal en schrijf simpel en toegankelijk. Als ik een mens ermee kan helpen, is het de moeite waard geweest.’’
BOEKPRESENTATIE
Stije presenteert zijn tweede gedichtenbundel op donderdag 22 oktober van 15.00 tot 16.00 uur in de bibliotheek aan de Markt 1. In een interview vertelt Stije over zijn werk en de weg die hem tot schrijven bracht. Ook draagt hij gedichten voor.
Toegang is gratis na aanmelding via de site: kunstenhuisidea.nl